Muziekliefhebbers kunnen een van de vele festivals bezoeken, zoals het Reggae Sumfest festival midden/eind juli in Montego Bay. Maar ook het Bob Marley Museum in Kingston en andere pelgrimsoorden, zoals het Peter Tosh monument ten noorden van de Black River zijn het bezoeken waard. En natuurlijk zijn er de Boonoonoonoos, de Jamaica Party’s. Verschillende muziekstijlen waren populair op Jamaica, waaronder de Ska, Rocksteady en Reggaemuziek.

  In Negril vindt elke avond wel een Reggae beach party plaats. Een
  leuke plek om onder de sterrenhemel te genieten van de
  Reggae muziek en het ideale biertje Red Stripe. Sinds
  2003 kunt u in Ocho Rios bij ReggaeXplosion, in Island
  Village, een overzicht krijgen van de ontwikkeling van de
  Jamaicaanse muziek en de belangrijke invloed die het 
  gehad heeft op de hedendaagse muziek overal ter
  wereld.

  Ook elk jaar in juli vindt het grootste reggae feest
  plaats, genaamd het Reggae Sumfest. Voor meer
  informatie over het Reggae Sumfest, kijk op: Reggae
  Sumfest.

Reggae

Een van de meest succesvolle reggaezangers was Jimmy Cliff, een magere tiener met een kalmerende stem. Jimmy Cliff is geboren in Somerton, een stadje even buiten Montego Bay, maar trok naar Kingston. De doorbraak van Cliff kwam toen producent en regisseur Perry Henzell hem de hoofdrol gaf in de film ´The Harder They Come´. De film werd een cult-klassieker en heeft er volgens velen voor gezorgd dat de reggaemuziek over de hele wereld bekend werd.

Cliff was degene die Robert Nesta Marley introduceerde bij zijn eigen platenlabel. Hiermee begon het succes van Bob Marley, een man met dreadlocks als kroon die de troon claimde als koning van de reggae.
Bob Marley is geboren in 1945 als Robert Nesta Marley, in het dorpje Rhoden Hall in het district St. Ann. Samen met Junior Braithwait, Peter (Tosh) MacIntosh en Bunny Livingstone begon Bob Marley de groep ´Wailing Rude Bwoys´, later afgekort tot ´The Wailers´. Met behulp van producer Lee Perry transformeerden de Wailers reggae tot zijn meest bekende vorm.

In 1975 gingen de Wailers definitief uit elkaar, omdat Peter Tosh en Bunny Livingstone een solocarrière wilden beginnen. Dit was het startsein van de solocarrière van Bob Marley. Tijdens zijn optredens zette hij zijn soloact kracht bij door middel van een drietal zangeressen, de I-threes. Dit waren zijn vrouw Rita, Marcia Griffiths en Judy Mowatt. Met hun zang op de achtergrond, danste, zong en schudde Marley zijn lange dreadlocks met nog meer succes. Te beginnen met het album Natt Dread in 1975. Waarna albums als Rastaman Vibration, Exodus en Survival volgden.

  In de Derde Wereld werd Marley het meest
  enthousiast verwelkomd. Hij bezong de
  overgang van Rhodesië naar Zimbabwe met
  een nummer en gaf een concert ter gelegenheid
  van de onafhankelijkheid in Harare op 17 april
  1980. De Zimbabwanen loofden hem als een
  muzikale Messias. Zijn eigen regering op
  Jamaica verleende hem de Orde van Verdienste.
  Voortaan was hij The Honorable Robert Nesta
  Marley. Bob Marley werd fabelachtig rijk, maar
  verloochende zijn afkomst niet.

Tegen 1981 was Marley een internationale superster en had hij grote invloed op de muziek van die tijd. Alleen de studio's in de Verenigde Staten zagen niet veel in zijn Derde Wereld muziek. Hoewel ze tegelijkertijd scoorden met hits van Marley gezongen door een artiest als Eric Clapton. Bijvoorbeeld het nummer 'I shot the sheriff'.

Ironisch genoeg kwam er tijdens een tournee door Amerika, waarmee Marley ook daar hoopte door te breken, een plotseling einde aan de carrière van de superster. Bob Marley stierf op 36- jarige leeftijd aan een hersentumor in het Cedars of Lebanon Ziekenhuis in Miami op 11 mei 1981.

Jamaica eerde zijn gevallen held zoals alleen Jamaicanen dat kunnen. Marley lag opgebaard in de National Arena van Kingston, op 20 mei, van acht uur ´s ochtends tot half zes 's avonds. Hij was gekleed in een pak van blauwe spijkerstof en lag met een Bijbel in de rechterhand en zijn gitaar in de linkerhand. Op zijn hoofd had hij een baret in de kleuren rood, groen en geel van de Ethiopische vlag. Zijn lange dreadlocks waren netjes over zijn schouders gedrapeerd. Ongeveer 24.000 mensen, onder wie de premier en andere regeringsfunctionarissen van Jamaica, bewezen hem op die dag de laatste eer. Zijn lichaam is begraven in de heuvels van het district St. Ann in Nine Mile, waar hij ook geboren is.

  Reggae zonder Marley

  Reggae wordt nog steeds gespeeld door bekende
  groepen als Third World, die verder experimenteren met
  het genre. Reggae omspant de hele wereld, van
  Argentinië tot Japan. De invloed van reggae is voelbaar
  in muziek van vele popartiesten, bijvoorbeeld Paul
  McCartney, Stevie Wonder, Paul Simon en Eric Clapton.
  Zij hebben elementen uit de reggaemuziek in hun eigen
  muziek verwerkt. De opkomst van de buitenlandse
  reggae -zangers en -groepen is ook in zekere zin een
  eerbetoon aan de Jamaicaanse muziek. Tot de meest
  succesvolle groepen behoren Britse bands als Steel
  Pulse, UB40, Maxi Priest en Shinehead, die de
  voorhoede vormen van een nieuwe generatie reggae- groepen.

Ska

Rond 1959 begonnen de Jamaicaanse muzikanten, grootgebracht met een mengeling van rhythm and blues, calypso en mento, met het produceren van muziek die noch het een noch het ander, maar wel typisch Jamaicaans was. Jamaica Broadcasting Corporation ging deze muziek uitzenden.

De programmamakers van JBC, een staatsonderneming, hadden een zwak voor inheemse muziek, iets wat voorheen ontbrak op de lokale radio. Dankzij de JBC werd één bepaald nummer een grote hit: het nummer ´Easy Snapping´ van Theophilus Beckford. Dit nummer hield het midden tussen rhythm & blues en de boogie-woogie en legde een grondslag voor een nieuwe muziekstijl: de Ska. Deze muziek was iets koeler dan de r&b en had zijn naam te danken aan het ska-ska-ska van de piano. Bij deze muziekstijl werden de vocalen tot een minimum beperkt en ging het met name om de instrumenten.

De trombonespeler Drummond voerde de boventoon in de ska muziek. Zoals Bob Marley de reggae vertegenwoordigt, vertegenwoordigde Drummond de ska. Drummond ontwikkelde een geheel eigen instrumentale stijl die nog steeds zijn weerga niet kent.

Rocksteady

Na de periode van de ska- muziek begonnen de vocalisten een belangrijkere rol in te nemen in een muziekstijl die eerder door instrumentalisten werd gedomineerd. De ´rocksteady´ was geboren. Deze muziek was lomer en langzamer dan de energieke ska. De teksten van enkele van deze nieuwe nummers weerspiegelden de houding van de tekstschrijver ten opzichte van de plaats van zijn volk in de Jamaicaanse samenleving. Ze vonden niet alles leuk wat ze zagen. Naarmate de teksten meer woede tot uitdrukking brachten, veranderde rocksteady in reggae.

Jazz

Naast het bekende reggae en ska staat Jamaica ook bekend vanwege jazz. Van alle Engels sprekende landen in de Caribbean, is Jamaica altijd het meest succesvol geweest met het bekend maken van top jazz talenten, zowel in de regio als internationaal.

Er zijn twee grote festivals per jaar. Het eerste festival, genaamd Jamaica Jazz and Blues Festival, wordt gehouden aan het begin van het jaar, rond januari. Dit festival kent vele grote artiesten die optreden. Dit zijn zowel internationale artiesten als nationale topartiesten.

Neem een kijkje op de website van het Jamaica Jazz and Blues Festival.

In juni vindt nog een groot reggae festival plaats, genaamd het Ocho Rios Jazz festival. Dit festival duurt een aantal dagen en wordt gekenmerkt door de heerlijke muziek en de artiesten.

Neem een kijkje op de website van het Ocho Rios Jazz Festival.